#10yearchallenge

A comezos de ano 2019 estivo moi de moda nas redes sociais o #10yearchallenge, publicarmos dúas fotos, unha actual e outra de hai 10 anos, para comparar como tiñamos cambiado. E nós, por recomendación dunha amiga, tamén nos lanzamos a participar neste reto viral a través do Facebook, pero non con imaxes nosas, senón do noso Guidoiro Areoso e mais dos monumentos megalíticos que agacha, aproveitando as imaxes que recompilamos coa vosa colaboración ao longo destes anos. Aínda que, iso si, fixemos algo de trampa, xa que non sempre tiñamos fotos para comparar o estado actual co de hai 10 anos. A iniciativa tivo unha certa acollida nos medios de comunicación, xa que a recolleron tanto o xornal científico dixital Gciencia como La Voz de Galicia e cremos que ten un certo interese para ver como evolucionou o illote neste tempo, polo que agora que se achega a fin do ano pareceunos axeitado despedilo cunha nova entrada no blog recompilándoas todas. Aquí as están.

  1. O illote

01 Illote 2008-2018_2

A primeira comparativa que compartimos foi a de dúas imaxes aéreas do illote, tiradas do proxecto PNOA, a serie periódica que realiza o Instituto Geográfico Nacional cubrindo a superficie do país. A antiga corresponde ao 2008 e a máis recente ao 2017 (aínda que nós lle puxemos 2018, para facela coincidir co lapso de 10 anos do reto). Aínda que poidan aparentar moi similares, se vos fixades ben decatarédesvos dos profundos cambios que sufriu, especialmente na metade norte, onde se sitúa a duna móbil. Esta rotou un pouco cara ao leste (dereita), o que é moi evidente se comparades as zonas vexetadas entre ambas as fotografías (zonas escuras). Pero tamén se reduciu considerablemente: se vos fixades a oeste e leste, nótase ben que a area da praia no 2017 xa non chega ata certos afloramentos aos que si o facía en 2008 (números 1 e 4 da imaxe). Pero como isto pode ser devido a que as fotos foron quitadas en diferentes momentos da marea, a erosión aínda é máis evidente na zona central da duna (número 2), onde esa illa branquecina na que inserimos o número está na imaxe máis recente no límite da zona vexetada. Medindo entre ambas as fotos cun GIS constatamos que na zona oeste se perderon entre 20 e 25 m lineais de duna. Tamén é moi evidente a degradación do illote no istmo (número 3). No 2008 xa non había zona vexetada nesa zona, pero o corredor de area que separaba as zonas norte e sur do illote medía só uns 22 m cando no 2017 era de 70!

  1. O istmo

Autosave-File vom d-lab2/3 der AgfaPhoto GmbH

Desafortunadamente, da zona do istmo do Areoso non temos fotos do 2007 ou do 2008 para facermos unha comparativa máis recente coa actualidade. Pero si conseguimos esta de 2001 de Xurxo Mouriño que nos permite ver como se erosionou a duna norte comparándoa con outra imaxe nosa de 2011. A erosión do illote maniféstase moi ben nesta comparativa se vos fixades no punto máis alto da duna e mais na mancha de area que hai ao seu lado: en 2011 está moito máis próxima ao borde que antes, pola perda de material.

  1. A mámoa 4

03 M4 2005-2015_2

A mámoa 1 practicamente non cambiou nada desde que a escavou José Manuel Rey a finais dos anos 80, a mámoa 2 segue sepultada pola area desde entón, tal e como a deixou el, e a mámoa 3 atopámola por vez primeira en 2011 e non nos enviastes ningunha foto anterior, de modo que non podemos comparar 10 anos de lapso de tempo. Porén si que o podemos facer para as mámoas 4 e 5. Para a primeira delas, na nosa recompilación de fotos non obtivemos ningunha de 2007 ou 2008, así que non podemos facer unha comparación con este lapso de 10 anos entre antes e despois da escavación. Pero temos unha de 2005 do arqueólogo Ángel Acuña Piñeiro que nos permite ver como evolucionou a erosión ata o 2015, paralizada grazas ao muro que a protexeu. O afloramento da dereita é o mesmo nos dous casos; á esquerda, a cámara apenas asoma e á dereita xa está todo o seu lateral ao descuberto, como estaba cando se iniciou a escavación.

  1. A mámoa 5

04 M5 2003-2013_2

A foto máis antiga que obtivemos grazas á vosa colaboración da mámoa 5 foi esta de 2003 de Xan Rodríguez Silvar, que casualmente é 10 anos anterior a que documentásemos a súa destrución. Aínda que a perspectiva non é exactamente a mesma, na máis antiga podedes ver, entre os penedos, dúas lousas de pé. En 2013 estaban completamente caídas (a máis alta da primeira é a que ten a escala na foto da dereita). A perda de area é evidente na praia e na duna: os afloramentos do fondo na foto máis recente son os que apenas sobresaen entre a area na de 2003.

Rubjerg Knude: o faro que patinou pola area

Como vos diciamos hai tres meses, o de Rubjerg Knude é un faro danés que tiña data de caducidade, ao situarse nunha zona de cantís activos do noroeste do país que a erosión mariña devora a grande velocidade. Se cando se inaugurou en 1900 estaba situado máis de 200 m dentro da terra, a comezos de xuño de 2019, cando o visitamos nós, o cantil sobre o mar atopábase xa a só 6 m. Polo medio, unha importante duna se desenvolvera na área, que provocou que se deixase de usar como sinal para os barcos en 1968. Despois diso, instalárase alí un museo pero tamén houbo de abandonarse en 2002 cando a area ameazou con sepultar por completo as construcións anexas. Durante case 10 anos, estas estiveron sepultadas baixo a duna, de modo que resultaron moi danadas, pero co tempo seguiu o seu avance ata sobrepasalas. Ante os estragos que sufriran os restantes edificios, houberon de desmantelarse por completo, pero a torre do faro seguía en pé, á espera de que o cantil o derrubase, algo que se prevía para dentro dun máximo de 15 anos (á data de 2016).

Janus Benjamin Jacobsen cop. DR Nyheder

Foto: Janus Benjamin Jacobsen © DR Nyheder

Cómpre sinalar que este faro dinamarqués non é un caso único: outras moitas construcións deste tipo, ao se situaren na beiramar, están expostas aos problemas que causan a erosión costeira e mais o ascenso do nivel do mar. Un caso semellante é o de Orfordness en Suffolk (Reino Unido), construído en 1792, que hoxe en día está apenas a uns metros da mallante. Para protexelo, a asociación cultural que o rexenta colocou nos últimos anos bolsas cheas de balastro por diante del, de cara a evitar os envites do mar. Pero esta solución ten que ter un mantemento constante, de aí que estean a buscar alternativas para tentar salvalo da súa segura destrución.

O faro de Orfordness en 2005, 2015 e 2019

A área de Rubjerg Knude é unha zona protexida pola Axencia da Natureza dinamarquesa, pero curiosamente o faro en si non o está. Así e todo, é un elemento patrimonial de primeira orde, ademais dunha importante atracción turística que visitan anualmente unhas 250.000 persoas amantes da natureza e da fotografía. De feito, logo de que a duna liberase a construción instalouse no seu interio

copia20190606_08_Faro de Rubjerg Knude_39

A estrutura metálica da escaleira no interior do faro

r unha nova escaleira metálica para ascender por ela e admirar desde o antigo espazo da lanterna a magnífica paisaxe que o rodea. Ademais, o seu espectacular emprazamento converteuno case nun símbolo nacional. Así que, para evitar a súa desaparición, o goberno decidiu desprazalo 70 m terra a dentro, nunha operación na que investiu uns 670.000 euros e na que o concello local tamén contribuíu a sufragar parte dos gastos.

As posibilidades non eran moitas: ou deixar que a natureza seguise o seu curso e acabase por derrubalo polo cantil abaixo, desmantelalo ou trasladalo. A opción do desmantelado xa se levara a cabo na veciña igrexa de Mårup, que se situaba a menos de 2 km en dirección norte. De orixe románica, o avance da erosión do mar ameazaba tamén con derrubala de aí que no ano 2008 se optase por desmantelala parcialmente, retirando o tellado e mais os elementos interiores para ficaren os muros como un museo a ceo aberto. Pero, finalmente, en 2016 foi demolida por completo ante o avance do cantil. Pero o traslado tamén fora practicado con éxito, nunha escala moito máis pequena, cun polvorín da II Guerra mundial na cidade de Skagen, relativamente próxima. Así que, por que non intentalo co faro?

A igrexa de Mårup en 2004 (© Tomasz Sienicki) e 2009 (© Keld Gydum)

A operación non era nada doada: a estrutura ten unha altura de 23 m e un peso estimado de 960 toneladas, aínda que unha vez comezadas as operacións descubriron que acadaba as 720. Tardaron ano e medio en planificala e dez semanas en poñela en práctica, tempo durante o cal se cortou o acceso ata el. O obxectivo era movelo 70 metros ao interior, distancia coa que calculan que lle dan unha prórroga de entre 20 e 40 anos. Fixéronse unas buratos na base do edificio para introducir unhas vigas que permitisen levantalo e, a partir de aí, desprazalo nunha especie de patíns sobre dous raís situados de forma paralela. Aquí podedes ver un gráfico animado que explica todo o proceso.

Rubjerg-Knude_GettyImages-1177534395

Foto: © GettyImages

O traslado realizouse o pasado 22 de outubro e seguiuno moita xente en directo pero tamén a través dunha páxina de internet específica e dunha conta de facebook. Tiña que facerse moi lentamente, a unha velocidade nunca superior aos 10-12 metros á hora, para calibrar ben os sistemas hidráulicos que o movían, asegurarse que se desprazaba correctamente polos dous raíles e así evitar danos na construción. A area era un problema engadido, que podía estragar o sistema hidráulico. Mesmo non era seguro que o novo emprazamento fose quen de soportar o peso da estrutura. O faro alzouse ás 9:00 da mañá e empezou a patinar ás 9:15. Aínda que se estimaba que o proceso duraría unhas 10 horas, finalmente chegou ao seu destino ás 14:37, en pouco máis da metade de tempo, e cunha pausa de 45 minutos para comer. Hai varios vídeos na rede nos que podedes apreciar o proceso do movemento e a espectacular paisaxe na que se sitúa. Tendes outros aquí e aquí.

Uúltima hora

Foto: © Últimahora

O de Rubjerg Knude non é un caso único. Xa anteriormente, en 1999, realizárase o traslado doutro faro, o de Belle Tout en East Sussex (Reino Unido). As razóns para desprazalo foron as mesmas: a proximidade a un cantil que ameazaba con Belle Tout_2tiralo logo dun desprendemento masivo. Neste caso non moveron só o faro senón toda a construción anexa, un conxunto granítico de 850 toneladas que era a vivenda dunha familia (e que costeou a operación). Desprazárono só 17 m nunha operación que está moi ben contada neste vídeo, pero no novo emprazamento fixéronlle unha cimentacións que farán moito máis doado futuros desprazamentos. Hoxe en día podedes pasar a noite dentro del, porque é un Bed & Breakfast.

En canto a Rubjerg Knude, logo do traslado aínda cumpría baixar a construción, taparlle os buratos que se lle fixeran, asegurala no novo emprazamento, restablecer toda a área e volver pintar as paredes antes de volver abrilo ao público. Pero as obras xa remataron e mañá, 16 de novembro, día internacional do patrimonio mundial, celébrase a festa de reinauguración do faro na súa nova situación. Estades todo@s invitad@s!:FESTA

A limpeza das praias danesas

Imaxinádesvos chegar a un pequeno centro de interpretación dun sitio arqueolóxico (unha sala duns 100 m2 con paneis e un pequeno baño) e atopalo aberto, sen ningunha persoa a coidar del e en perfecto estado de conservación?

20190606_08_Faro de Rubjerg Knude_59_resize

Os baños do aparcadoiro a carón da duna de Rubjerg Knude, en prefecto estado de uso.

Ou entrar nos baños públicos dos aparcamentos de tres praias diferentes e que estean completamente limpos, sen pintadas nin nada roto, con todos os elementos en perfecto funcionamento? E visitar unha igrexa románica con pinturas e que en toda a visita non atopes o coidador ata o punto de marchares coa sensación de que está permanentemente aberta e sen vixilancia? Pois todo iso pasounos en Dinamarca.

 

Evidentemente, a dinamarquesa é unha sociedade que respecta o ben público da que temos moito que aprender. Pero se unha cousa nos deixou marabillados é a limpeza das súas praias. Non é que visitásemos moitas (só tres), pero en todas elas foi unha constante a ausencia de lixo de calquera tipo: nin plásticos nin madeiras, nin sequera cabichas.

20190606_02_Stenbjerg_Parque Nacional Thy_06_resize

Barcos varados na area en Stenbjerg, no Parque Nacional Thy.

 

A primeira que visitamos foi en Stenbjerg, no Parque Nacional Thy. Trátase dun enorme areal de máis de 20 km de lonxitude situado nun espazo dunar do noroeste de Jutlandia. Alí dimos un pequeno paseo dunha hora gozando do bo tempo de comezos de xuño e cando levabamos un bo rato a andar pola area decatámonos de que faltaba algo: non había lixo ningún, nada. Nin un anaco de madeira na mallante (que diferenza co que pasaba, por exemplo, esta fin de semana pasada no Parque Natural do Carreirón, na Illa de Arousa!). Así que empezamos a buscar con detalle, pero en todo o tempo que estivemos só fomos quen de atopar un pequeno anaquiño dun cordón.

Unha perspectiva da interminable praia de Stenbjerg, no Parque Nacional Thy, e o anaquiño de cordón, único lixo que atopamos nun paseo de máis de media hora.

O mesmo nos sucedeu na duna de Rubjerg Knude, onde está o faro a punto de caer ao mar. Non había nada arrastrado polo vento xunto coa area. Alí o único lixo eran os restos das construcións (tixolos) que no seu día rodeaban o faro, e que ficaron alí espallados logo de que a duna as derrubase. E outro tanto ocorreu en Grenen, un dos sitios con búnkeres da II Guerra Mundial.

A punta da praia de Grenen, o extremo máis setentrional da Dinamarca continental, e unha perspectiva da praia en dirección sur, co faro de Skagen ao fondo.

Esta praia, que é a punta de Dinamarca, está situada relativamente a pouca distancia da costa sueca e por diante dela transcorre todo o tráfico marítimo de entrada ao mar Báltico.

 

20190606_14_Grenen_bunkers alemáns_08

Barcos circulando pola entrada do mar Báltico, fronte á praia de Grenen. Se facedes zoom na imaxe poderedes contar máis de 10 buques transitando sobre as 7 do serán dun día laborable.

 

E aínda así a súa limpeza era rechamante. Nin un anaco de plástico no case un quilómetro de lonxitude que percorremos. E non precisamente porque no lugar houbera papeleiras ou outros sistemas de recollida de lixo, que en realidade brillaban pola súa ausencia.

Un exemplo do que, se cadra, deberiamos aprender un pouco.

A prehistoria asolagada danesa

Ata a fin do Paleolítico, hai aproximadamente 10.000 anos, o territorio que hoxe constitúe Dinamarca estaba integrado nunha vasta superficie que a unía coas illas Británicas e, practicamente, coa península escandinava. É o que se coñece como Doggerland, un terreo que estivo accesible mentres a última glaciación permaneceu activa, época na que se estima que o nivel das augas dos océanos estaba entre 30 e 40 m por baixo do actual. Se vos fixades nas reconstrucións que se propoñen, durante eses milenios o río Támesis era un afluente do Rin, que desembocaba no mar alén da Bretaña francesa, mentres que a foz do Elba estaba practicamente fronte as costas de Noruega.

01_Doggerland

Reconstrución de Doggerland e do seu proceso de asolagamento desde a fin da última glaciación.

A medida que o clima empezou a temperarse, os xeos empezaron a derreterse de xeito relativamente rápido e en poucos milenios o mar acabou por inundar a zona ata configurar a costa actual. Este proceso deuse de forma máis intensa hai uns 8.000-7.000 anos. Tras el quedaron anegadas superficies que antes ocuparan os seres humanos e, con elas, sitios onde algún día instalaron as súas cabanas e deixaron os seus refugallos. Pero ao mesmo tempo nalgunhas zonas, como Escocia ou o norte de Dinamarca, a terra sufriu un proceso de ascenso que fixo que espazos que nalgún momento chegaron a ser costeiros hai 6.000 anos hoxe estean elevados ata 12 metros sobre o nivel do mar.

A presenza de sitios de finais da Idade da Pedra que están hoxe en día en situación subacuática é algo moi frecuente na zona meridional do Báltico dinamarqués, onde desde os anos 70 se están a estudar xacementos epipaleolíticos que poden chegar a ter ata 9.000 anos de antigüidade. Son moi frecuentes tanto no sur de Jutlandia como nas illas orientais, entre elas Zelandia (onde está Copenhague, a capital do país). Poden atoparse desde apenas a 90 cm de profundidade ata preto dos 12 m. Descóbrense grazas aos traballos vinculados a diversas construcións (pontes, tendidos eléctricos subacuáticos, ou mesmo simplemente o paso dun ferry) pero tamén por simples achados casuais que realizan buzos afeccionados. Porque moitos destes sitios están agora ameazados por mor da erosión costeira que está a producir o cambio climático. Ironicamente, como pasa co noso Areoso, atopámolos porque están en proceso de ser destruídos. E o que é mais importante, en canto se volven visibles, urxe actuar neles para evitar a súa desaparición.

02_restos óseos

Restos óseos (mandíbula e vértebra de cervo) excepcionalmente ben conservados tal e como se recuperan nos sitios subacuáticos daneses. © Daniel Dalicsek/ Vikingeskibsmuseet

O interesante destes sitios subacuáticos é que, ademais de grandes depósitos de obxectos tallados (nalgún atopáronse ata 20.000 pezas de sílex), é frecuente localizar outros restos da vida cotiá que non adoitan conservarse en ambientes terrestres: madeiras talladas, cornamentas e ósos de animais, desde mamíferos máis grandes como cervos e xabarís, ata as espiñas de peixe e conchas máis pequenas, cáscaras de abelás (que semellan rotas onte) ou mesmo plantas e téxtiles. O seu asombroso estado de conservación suxire que, aínda que moitas partes dos asentamentos sufriron a erosión das olas cando foron somerxidos, en realidade o proceso de inmersión en moitos casos debeu ser suave e pouco agresivo. Por outra banda, os obxectos quedaron selados por unha suave capa de materia orgánica mariña que encapsulou os sitios nun ambiente húmido carente de osíxeno e en moitos casos con sedimentos calcáreos, condicións óptimas para favorecer a preservación de madeira, cortiza ou fibras.

03_escavando

Esquerda: Proceso de escavación nun asentamento mesolítico danés. © Vikingeskibsmuseet. Dereita: un buzo levanta unha cornamenta de cervo noutro asentamento. © T. Malm 1997

Pero ademais de obxectos tamén se teñen identificado restos de vivendas e fogares. As cabanas terían uns 5 m de longo por 3 m de ancho e estaban feitas escavando unha foxa. A porta estaba orientada ao lado no que estaría o mar (o sitio era no momento da ocupación un asentamento costeiro), outorgándolles aos habitantes unha boa perspectiva da costa, da que só estarían separados uns poucos metros. As paredes estaban feitas con feixes de pólas de abeleira completados con cort

04_enterramento

Un dos enterramentos de Tybrind Vig no momento en que o descubriron uns mergulladores afeccionados. © Otto Christian Uldum

iza e fieitos, mentres que catro postes sostiñan o tellado. Noutros casos, tamén se identificaron restos humanos, e no sitio de Tybrind Vig, xa se atoparon catro corpos enteiros, o que fai pensar na existencia dun cemiterio.

 

 

Un dos achados máis salientables nos asentamentos desta época son as piraguas, das que xa se coñecen máis dunha vintena. Isto fai pensar que a navegación era relativamente frecuente naquela época (tanto para o transporte de mercadorías como para pescar ou viaxar). Unha das mellor conservadas recuperouse no asentamento de Tybrind Vig: feita baleirando un tronco de tileiro, medía 10 m de longo por uns 60 cm de ancho, coa proa en forma de punta e a popa recta, e podería transportar entre 6 e 8 persoas. Nas proximidades de Askø os mergulladores do museo dos barcos viquingos de Roskilde identificaron, noutro asentamento de entre o 5000 e o 4500 a. C., os restos doutra piragua que presentaba un burato que fora reparado usando cortiza de árbore que se coseu empregando unha corda delgada, de dous milímetros de espesura feita con fibras vexetais. Nun caso mesmo chegouse a identificar unha destas canoas que fora utilizada como ataúde, mentres que un anaco de cortiza se empregara para cubrir ou envolver o defunto (que era un home).

 

05_piragua_fragmento_Cor

Esquerda: Restos dunha piragua mesolítica danesa. © Andersen 2009. Dereira: Reparación da piragua de Askø. © Vikingeskibsmuseet

 

Tamén é frecuente localizar trampas para a pesca de peixes feitas con varas de abeleira entrelazadas. Unha das mellor coñecidas é a de Nekselø, onde se identificou un valado que se estende durante varios centros de metros. Pero esta estrutura

07_trampa pesca

Trampa de pesca de Nekselø. © Anders Fischer 1998

pertence xa ao neolítico, porque convén sinalar que o proceso de asolagamento dos sitios aínda continuou nos comezos da adopción da economía produtora. A cerámica comeza a aparecer a partir do 4700 a. C. e no interior dela chegan a identificarse restos de comida preparada (nalgún caso resultou ser unha sopa feita a partir de bacallau e unha mestura de herbáceas). Mesmo existe un monumento megalítico funerario próximo a Rudkøbing somerxido baixo as augas, que debeu quedar asolagado hai uns 4.500 anos.

 

A presenza de sitios asolagados no Mar do Norte non é algo exclusivo a Dinamarca: a zona que se estende entre Inglaterra e mais Holanda ofreceu numerosos achados similares, arrastrados polas redes dos pescadores ou por operacións de dragado que permitiron recuperar, por exemplo, puntas de lanza, ósos, en ocasións decorados, ósos humanos, e mesmo indicios de bosques fosilizados. Aínda recentemente se identificou na Canle da Mancha, nas proximidades da illa de Wight (Illas Británicas) un asentamento con abundantes obxectos de pedra tallada e dous fogares que se atopan a máis de 10 m de profundidade. Un patrimonio fráxil que, en canto aparece, ponse en perigo de desaparición.

08_oso decorado holandés

Óso decorado localizado preto da costa holandesa decorado con zigue-zagues característicos do mesolítico. © Rijksmuseum van Oudheden

 

Os búnkeres do Muro do Atlántico

Para consolidar a súa ocupación e previr un ataque aliado dende o mar, o exército nazi construíu o Muro do Atrántico (Atlantikwall), unha constelación de fortalezas de formigón por toda a costa dos países que conquistaron, desde a fronteira franco-española ata Noruega. A zona abarca un total de 4.000 km de costa, así que, como comprenderedes, non se trataba dunha fortificación continua, senón dunha serie de construcións que se instalaban en puntos estratéxicos par

Plano fortalezas

Plano de situación das fortificacións do Muro do Atlántico de Dinamarca. En vermello, situación de Grenen. Fonte: http://www.atlantikwall.dk/atlantikwall_forsvarsenheder_kort.asp

a defenderse dunha invasión. Distínguense catro tipos principais: fortalezas ou búnkeres, baterías de artillería, defensas de proximidade nas praias e obstáculos construídos nas mesmas praias. En total proxectáronse unhas 15.000 edificacións que se foron levantando entre 1942 e 1944, pero o proxecto estaba sen rematar cando os aliados desembarcaron en Normandía.

 

Dinamarca foi un dos moitos países que os alemáns invadiron e ocuparon durante a II Guerra Mundial e, xa que logo, a súa costa tamén se incorporou ao Muro do Atlántico. No seu territorio existen un total de 99 emprazamentos con defensas pertencentes a esta infraestrutura, pero en cada zona o número de estruturas é moi variado, de xeito que o total de construcións pode acadar varios miles. Ao remate da guerra, foron baleiradas de todos os obxectos que contiñan co fin de recuperar o ferro, cableado e outros obxectos que contiñan, ficando só a estrutura de formigón no sitio. E aínda que se fixeron obras para eliminar varias delas, eran tantos e estaban en sitios tan pouco accesibles que a maioría permanecen.

Baterías de Hanstholm I, preto de Hanstholm.

Os que se atopan relativamente afastados da liña da costa perviven nun bo estado de conservación, sempre que non se construísen en contornos dunares. Porque como xa vos contamos para o caso da duna de Pilat, as estruturas foron feitas en formigón, sen apenas cimentación. Deste xeito, aqueles que se construíron sobre area foron desprazándose ao son dela, chegando a inclinarse ou mesmo darse a volta. Outros, construídos na beira do mar, sufriron ademais a erosión mariña e os cambios que se produciron na liña de costa, ata o punto de ficaren parcialmente afundidos no mar ou enterrados na area. En 2008 ocorreu un achado espectacular na zona central da costa oeste danesa, cando unha forte tormenta deixou ao descuberto catro búnkeres que ata entón estaban ocultos pola area. Deberan ficar soterrados en 1945, na fin da guerra, porque o seu interior estaba practicamente intacto, completamente equipados con camas, cadeiras, mesas, sistemas de comunicación e efectos persoais dos soldados, como se acabasen de abandonalos.

Algunhas estruturas pertencentes ao Muro do Atlántico de Dinamarca alteradas pola acción do mar. Fonte: http://www.atlantikwall.dk/galleri.asp

 

Outro exemplo salientable dos problemas de conservación que presentan estas construcións está no conxunto que podemos apreciar en Grenen, preto da cidade de Skagen, o extremo máis setentrional da Dinamarca europea. O seu nome significa, literalmente, póla, nome que lle vén da súa forma similar a unha póla de árbore que parece despegarse da terra. O lugar paga a pena de seu pola súa espectacular praia, unha barra areosa curva de 4 km de longo que remata nunha punta na que é posible observar un fenómeno natural case único, o encontro entre o mar do Norte e máis o coñecido como mar de Kattegat, que supón a entrada ao mar Báltico. As ondas dos dous mares chocan entre si e provocan unhas correntes tan perigosas que o baño está prohibido. O lugar tamén é evocador para os que nos gusta ao megalitismo, porque nel se atopa a tumba de Holger Drachmann (1846-1908), famoso poeta e pintor dinamarqués, sobre a que os seus amigos levantaron unha reprodución dun dolmen.

 

20190606_13_Grenen_tumba do poeta Holger Drachmann_02_resize

Tumba do poeta de Holger Drachmann en Grenen

 

Neste idílico lugar tamén se construíron diferentes estruturas pertencentes ao Muro do Atlántico. Mesmo nun deles, que ao parecer se empregou como enfermaría para os soldados feridos, hai instalado un pequeno museo privado. Pero como é característico dunha paisaxe dunar, a punta está en continuo cambio e nos últimos 100 anos estendeuse 1 km, o que supón unha media de 10 metros anuais; e aínda que a tendencia é a estenderse cara ao norte, en datas recentes tamén está a xirar cara ao leste. Froito deste constante movemento, os búnkeres construídos nesta zona están a sufrir unha importante erosión mariña e desprazamentos por mor dos cambios nos areais. Como vedes nas imaxes, un sofre directamente o impacto das olas das grandes tormentas, mentres que outro está na actualidade practicamente sepultado e só aflora un metro sobre as augas, converténdose en lugar de xogo dos nenos que se achegan por alí.

A praia de Grenen e algunhas das estruturas do Muro do Atrlántico alí presentes

Rubjerg Knude, o faro con data de caducidade

En Dinamarca hai un faro que ten os días contados: en moi poucos anos, é posible que para 2023, acabará por desaparecer para sempre, devorado pola acción do mar. Para alguén que, coma nós, está involucrado no estudo do patrimonio costeiro en perigo, é case unha visita obrigada cando se achega por esa zona do país. Para calquera, é unha excursión que paga a pena facer, pola espectacular paisaxe de dunas e cantís que o rodean e o evocador que resulta o faro abandonado. E aínda que noutra ocasión xa vos temos falado un pouco del nunha entrada sobre a mobilidade das dunas, non podiamos deixar de contarvos cun pouco máis de detalle a súa historia, agora que a coñecemos máis de preto.

20190606_P1260364_resize

Rubjerg Knude era un faro coma outros moitos: edificado a finais do século XIX, dentro do programa danés de construción de faros que supuxo o levantamenSituaciónto de 71 destas construcións entre 1893 e 1927, comezou a funcionar en 1900. O seu sinal axudaba na navegación entre o mar do Norte e máis o mar Báltico, guiando os barcos cara a punta do extremo norte de Dinamarca. Como se situou nun punto a uns 60 m do nivel do mar, aos que cumpría sumar os seus 23 m de altura, conseguía que a súa luz se vise ata a 42 km de distancia.

Pero co que non contaron as persoas que o deseñaron é co medio tan cambiante no que o construíron: as dunas e mais a erosión costeira supoñen un problema importante nesta área, onde o mar devora varios metros de costa todos os anos. Cando se levantou, o faro estaba situado máis de 200 m dentro da terra e non había area ningunha ao seu redor. Co paso do tempo, o mar foi erosionando a liña de costa e, de xeito paralelo, o vento foi xerando unha enorme duna na zona, facéndoa subir polo cantil arriba. Pouco e pouco a area foi achegándose ao faro, e comezou unha loita incansable contra ela. Fixéronse intentos de retela con plantas ou valos de madeira, e mesmo se recorreu a retiradas masivas de area, primeiro con pas e logo con escavadoras. Pero ao final gañou a natureza e chegou un momento en que a altura da duna impedía ocasionalmente que a luz se vise desde o mar, así que o faro acabou por desconectarse en 1968.

Montaxe aereas

Esquerda: o faro de Rubjerg Knude nos anos 20 (Fonte: rubjergknude.dk). Dereita: fotografía dos anos 80 (fonte pizzatravel.com).

Os edificios permaneceron abandonados pero acabaron por converterse nunha atracción turística, de xeito que en 1980 se instalou neles unha cafetería e un museo sobre o faro, a duna e a erosión costeira. Así e todo, a area seguiu avanzando ata poñer en perigo a estabilidade das construcións e en 2002 houbo que pechar o museo, que se trasladou a un edificio a uns 3 km de distancia. Neste enlace podedes ver como foi mudando a zona entre o ano 2000 e mais o 2007. En 2009 a area danara por completo o teito das construcións anexas á torre e durante varios anos invadiu por completo a paisaxe cubrindo o faro, do que só era visible a súa parte superior. Pero a duna seguiu a moverse, avanzando unha media de 20 m por ano, de xeito que para o ano 2016 deixara atrás o faro, deixándoo liberado. Como as restantes construcións foran moi danadas, desmanteláronse por completo, pero no interior do faro instalouse unha nova escaleira metálica para ascender por ela e admirar desde o antigo espazo da lanterna a magnífica paisaxe que o rodea.

 

Wikipedia_evolución

O proceso de cubrición do faro pola area ao longo do tempo (fonte: wikimedia)

O proceso de cubrición do faro pola area ao longo do tempo (fonte: lightphotos, VisitNordjylland.com e © Lindsay Harrison)

Para achegarnos ao faro temos que deixar o coche nun aparcamento a un quilómetro de distancia e dar un pequeno paseo que ascende pola duna, coa imaxe da construción sempre no horizonte. Ao chegarmos a el sorprende ver que a area desaparecieu case por completo ao seu redor, e que na base da torre se aprecian as plantas das antigas construcións anexas, así como unha chea de tixolos, restos delas que a xente emprega para construír mensaxes. E así se encontra o faro, completamente liberado, a apenas uns 20 m do cantil, que ten uns 60 m de altura sobre o nivel do mar. As vistas tanto desde a base como desde o cumio  da estrutura son espectaculares. Pero é algo do que non poderedes gozar se vos demorades moito. Aínda que a duna xa pasou, o mar segue a erosionar a costa, nunha media duns 2 m lineais ao ano, de xeito que se calcula que dentro de, como máximo, uns 15 anos (á data de 2016), a erosión acabe por acadar a base do faro e provoque a súa caída no mar.

O faro e as vistas desde a lanterna a comezos de xuño de 2019.

O de Rubjerg Knude non é un caso único nesta zona da costa danesa, na que o mar está a erosionar cunha forte voracidade o territorio, cunha media de 1,5 m ao ano nos últimos 300 anos. Un caso similar é o da Igrexa de Mårup, que se sitúa a menos de 2 km en dirección norte. Cando se construíu, en 1250, estaba a un quilómetro da costa (como ledes: 1.000 metros!) pero en 2008 tivo que ser desmantelada antes de que caese no mar. Algo máis lonxe, preto de Skagen, no extremo norte do país, está o caso da igrexa de San Lourenzo, outra edificación que tamén houbo de ser desmantelada xa en 1795 por mor do desenvolvemento dunha duna, aínda que neste caso se deixou o campanario como forma de medir o avance da area.

20190606_P1260403_resize

A torre da igrexa de San Lourenzo, preto de Skagen, entre a duna.

Unha viaxe por esta zona de Dinamarca é unha lección do cambiante que pode ser o medio mariño e de que non podemos loitar contra as forzas da natureza.

ACTUALIZACIÓN: catro meses despois da nosa visita ao faro, o goberno dinamarqués deciciu desprazalo terra a dentro para evitar a súa caída. Aquí volo contamos en detalle.

Os barcos de Skuldelev e o Museo dos barcos viquingos de Roskilde

Cara ao ano 1060 os viquingos daneses afundiron intencionalmente tres barcos enchéndoos de pedras, logo de quitarlles todos os seu aparellos. Foi preto do lugar de Skuldelev e con eles pretendían construír unha barreira para bloquear unha das canles navegables do fiorde de Roskilde. Así, dificultaban o acceso por vía marítima aos exércitos inimigos cara a esta cidade, daquela a capital do país. A protección ampliouse uns 20 anos despois, cando afundiron dous barcos máis, ao tempo que completaban a barreira con postes. E alí permaneceron afundidos ata que no século XX empezaron a recuperarse fragmentos de madeira pertencentes a un barco antigo.

01_escavación

Imaxe aérea do proceso de escavación dos barcos de Skuldelev que se pode ver na exposición do Museo dos barcos viquingos

Uns traballos arqueolóxicos subacuáticos feitos entre os anos 1957 e 1959 permitiron deixar claro que no lugar non había un senón varios barcos, o que levou a escavar o sitio durante catro meses no ano 1962. Para isto construíuse un cofre metálico ao seu redor que permitiu bombear a auga fóra e realizar a escavación en seco. O obxectivo, desde o primeiro momento, foi recuperalos para exhibilos nun museo construído ex profeso no peirao de Roskilde, o Museo dos Barcos Viquingos. Pero o proceso de tratamento, conservación, estudo e reconstrución dos restos que se recuperaron foi moi lento: o museo abriu as súas portas en 1969 cando se acabou o proceso de conservación e montaxe do primeiro dos barcos; os restantes foron reconstruídos e montados en vivo á vista do público ao longo dos seguintes anos, un proceso que non remataría ata 1993.02_barcosA información que nos aportaron estes barcos sobre as técnicas de construción naval na época viquinga tardía é impresionante. En primeiro lugar, representan unha variada tipoloxía de embarcacións xa que dous son buques de guerra, outros dous naves de transporte e o quinto un barco de pesca que posteriormente foi reformado para convertelo en nave de carga. Ademais, os seus tamaños varían entre os 11 e os 30 m de longo. E como todos están feitos de táboas de madeira, nelas é moi doado tanto interpretar a que especie arbórea pertencía o tronco do que se extraeron, como reconstruír os seus aneis de crecemento anual, que permiten, a través da dendrocronoloxía, datar a árbore. Con todo isto sabemos que os barcos foron construídos ente os anos 1030 e 1040. Dous deles foron feitos en Noruega e outros dous en Dinamarca. O quinto, un gran barco de guerra de 30 m de longo que podía albergar ata 70 tripulantes, foi construído nas proximidades de Dublín cara ao ano 1042.

03_detalles

Detalles de dous dos barcos de Skuldelev

 

O seu excepcional estado de conservación permite estudar como se cortaban e empregaban os distintos troncos de árbores para construír cada unha das partes dos barcos, a forma en que se traballaba a madeira e se extraían as diferentes táboas e mesmo detalles estruturais, como os espazos para os remos, os lugares para colgar os escudos ou mesmo algunha decoración tallada. Dous están feitos cunha soa especie de madeira (carballo) mentres que nos outros se mesturaron diferentes especies (ademais do carballo, aparecen o piñeiro, o tileiro, o freixo, o bidueiro e o ameneiro). En tres documéntanse reparacións ao longo da súa vida, mesmo poucos anos antes de seren afundidos. Ata sabemos que un deles foi construído reutilizando en parte madeira vella reciclada doutros barcos.sdrPero o museo viquingo non é só un espazo para albergar os restos dos barcos e coñecer a súa historia. Ao seu redor creouse todo un centro de arqueoloxía experimental que traballou na reconstrución de réplicas dos cinco barcos empregando os mesmos materiais e técnicas existentes en época viquinga. Para isto instalaron un estaleiro, que inclúe unha forxa para fabricar as ferramentas tal e como se facían na época e zonas para a confección de cordas e velas. Deste xeito, entre 1982 e 2004 conseguiron reconstruír réplicas a tamaño real dos cinco barcos, que se instalaron no peirao do museo de xeito que os visitantes poden chegar a navegar neles. A forma do casco fíxose a partir dos restos conservados mentres que as partes que se perderon se reconstruíron a partir doutros achados de barcos viquingos, imaxes de embarcacións da época e as formas de construción naval tradicionais nórdicas. Evidentemente, as reconstrucións non son verdades absolutas: suxiren como puideron ser barcos de hai 1.000 anos, pero con cada novo barco que fan e navegan aprenden novas cousas sobre os barcos da sociedade viquinga. O estaleiro hoxe en día segue en funcionamento e alí continúan a reproducir e probar barcos de todas as épocas.05_BarcosIronicamente, ao museo non lle queda moito tempo de vida tal e como o podemos ver hoxe: a decisión de construílo directamente sobre as augas do fiorde nos anos 60 do século XX supón que hoxe en día o edificio está en risco por mor do aumento do nivel do mar, como demostrou unha tormenta no ano 2013, que, aínda que non danou os barcos, provocou estragos por valor de máis de 1,5 millóns de euros (11,5 millóns de coroas). Nesta páxina podedes ver varias imaxes daquel día. Así, aínda que o edificio estaba protexido polo Ministerio de Cultura danés, quitóuselle a protección para poder traballar nunha nova solución que permita albergar de forma segura no futuro os cinco barcos viquingos de Skuldelev.06_museo

Patrimonio, ata no lodo de Noia!

Hai un días o xornal La Voz de Galicia ofrecíanos este titular, Patrimonio ata no lodo de Noia. No artigo recollíase a sorpresa do alcalde noiés porque o departamento que vela pola protección do patrimonio cultural galego impuxera a necesidade de realizar un control arqueolóxico nunhas obras de dragado próximas ao Peirao do Marqués desa vila. O máximo edil mesmo dubidaba de que realmente nos lodos do esteiro se puidesen localizar elementos de interese patrimonial. Queremos intentar achegarvos aquí as razóns polas que esa cautela arqueolóxica é máis que necesaria: é imprescindible. Porque si, hai patrimonio ata no lodo de Noia! Pero tendes que partir que nós non somos expertos nin en arqueoloxía subacuática nin na historia de Noia, de modo que é posible que se nos queden moitas cousas no tinteiro.

Para os que non a coñezades, Noia é unha vila histórica que se sitúa no fondo da ría de Muros e Noia, xusto no punto no que se xuntan o río de Vilacoba, un antigo afluente do Tambre, e mais o Rego de Tállara. As augas rodean o conxunto histórico, ata o que chegan as mareas, polo oeste e sur. Este emprazamento estratéxico e ben protexido no fondo da ría foi escollido intencionalmente para asentar a vila cando se fundou a finais do século XII e fará dela un porto de moita importancia ao longo de toda a Idade Media, tanto desde o punto de vista pesqueiro como mercantil. E como desde e a súa fundación foi un burgo dependente do arcebispado compostelán, acabará por se converter no porto de Santiago de Compostela. A través del chegaban á sé episcopal a meirande parte das mercadorías que se importaban por vía marítima. Proba da súa importancia é que aínda en 1550 na obra Descripción del Reyno de Galicia o licenciado Molina afirma que nel abundan os estaleiros, cunha notable fabricación de barcos grandes e pequenos, e que del procedía a sardiña máis apreciada do país. Pero este pulo económico do porto noiés irá diminuíndo a partir do século XVIII, en parte porque esta zona da ría se vai enchendo de lodos que dificultaron a navegación ata a vila. Por outro lado, estes lodos, se ben tupiron a ría hai unhas poucas centurias, levan formándose moito tempo, se cadra milenios, nun proceso de sedimentación natural que ocorre en calquera esteiro do mundo.

Noia_foto antiga

Foto antiga da vila de Noia con parte da muralla conservada fronte á ría. Fonte: La Voz de Galicia

A presenza dun porto cunha importante actividade comercial provocou sen dúbida, polo uso repetido do sitio como fondeadoiro de barcos de toda índole, que ao longo do tempo se foran depositando os lixos xerados a bordo das distintas embarcacións, así como aqueles materiais rotos ou fóra de uso dos que se foron desfacendo os mariñeiros e cidadáns (verter lixo ao mar é algo que levamos facendo moitos séculos). Isto foi o que sucedeu no porto de Baiona, onde nos anos 2007-2008 se recuperou, no seguimento arqueolóxico parello a unhas obras de ampliación do peirao, unha inxente cantidade de materiais cerámicos e de vidro (35.000 fragmentos ou obxectos, máis de 3 toneladas). Unha cantidade sorprendente tendo en conta o pequeno tamaño da área (25 x 80 metros) e que se atopaba afastada bastantes metros da liña de costa histórica.

As pezas que se recuperaron no porto de Baiona son moi variadas, desde cerámicas de uso cotián, de cociña e mesa, ata louzas de calidade. Cronoloxicamente hai tamén unha grande diversidade, xa que o seu abano cronolóxico vai desde o Baixo Imperio Romano ata a época contemporánea. Son abundantes os materiais medievais pero, sobre todo, os modernos; de feito, o groso do conxunto é dos séculos XVI e XVII. En canto á procedencia orixinaria destas producións cerámicas, tamén é moi dispar: a Península Ibérica, as Illas Británicas, os Países Baixos, o Mediteráneo e mesmo China. Tamén apareceron abundantes pedras de sílex, un tipo de pedra que non existe no contorno e que traían os barcos para facer de lastre (pesos que se colocaban no fondo para aumentar o seu equilibrio) Todas estas pezas pasaron a ingresar as coleccións da Casa da Navegación, na propia vila, e agora exhíbense nesta colección visitable. Estamos seguros que se algo similar pasase en Noia, o consistorio axiña empezaría a solicitar a creación dunha colección similar na vila.

 

O pase de diapositivas require JavaScript.

Algúns dos materiais recuperados na vila de Baiona, entre eles unha roldana dun barco. Fonte: Facebook/ Sketchfab da Casa da Navegación (Baiona)

Baiona non é un sitio único. A presenza de abundante material arqueolóxico é algo frecuente en todos os portos importantes. O exemplo máis interesante, pola difusión pública que ten, é o das canles de Ámsterdam. Nesta cidade, durante a construción dunha nova liña de metro, chegaron a escavar 12 metros no fondo do río Amstel. Aí recuperaron, entre os anos 2003 e 2011, máis de 700.000 obxectos, desde tazos de Pokemon e teléfonos móbiles ata cerámica prehistórica. A colección non só constitúe un impresionante testemuño da historia da capital holandesa, ao recollérense moedas, cerámicas e obxectos da vida cotiá de todas as épocas, senón que mesmo se remonta a moito antes da fundación da cidade. Así aparecen materiais tardoantiguos, como un anel feito en óso, ou mesmo prehistóricos, como puntas de frecha de bronce, machadas de pedra, ou cerámica campaniforme de hai máis de 4.000 anos, similar á que documentamos no Areoso e outros moitos sitios de Galicia. E ata mesmo restos de fauna actualmente extinguida, de case 100.000 anos de antigüidade, porque a tranquilidade das augas permite que se conserve mellor a materia orgánica que queda atrapada nos sedimentos. Unha importante selección de todos eles recompilouse nunha espectacular páxina web, Below the surface, e nunha publicación que foi elixida como o libro internacional máis bonito de 2018. Cómpre sinalar que a presenza de materiais anteriores á propia vila (cerámicas romanas) tamén se coñece en diversos puntos da costa galega, como na xa citada Baiona ou na propia Noia, na zona do Testal.

 

O pase de diapositivas require JavaScript.

Capturas de pantalla do proxecto Below the Surface, con exemplos de materiais localizados pertencentes a diversas épocas, desde o presente ata o Plistoceno. Fonte: https://belowthesurface.amsterdam/en

Pero aínda hai máis. Xa avanzamos que os lodos acaban formando un ambiente anaerobio, é dicir, sen aire, o que impide o desenvolvemento dos microorganismos que fan desaparecer a materia orgánica. Nestes contextos, daquela, é moi doado que se conserve a madeira. E de que están feitos os barcos? Non tendes máis que visitar calquera das nosas rías e veredes varados entre os lodos numerosos barcos e barcas. Co paso dos anos, estes acaban sendo sepultados por completo e consérvanse en moi bo estado, con todos os elementos case intactos. Por exemplo, recentemente localizouse un no Campo das Cebolas, na zona ribeirá de Lisboa, aínda que aquí se pensa que foi afundido á mantenta, para facilitar un recheo para construír un peirao. O caso máis espectacular é, sen dúbida, o de Pisa, que xa temos compartido algunha vez en Facebook. Nesta vila italiana as obras de construción dunha nova estación de tren nun punto onde, outrora, había un río hoxe desaparecido, levou a localizar 30 naves de distinto tipos, a maior parte de cronoloxía romana, sepultadas no lodo xunto cunha grande cantidade de material arqueolóxico. As escavacións e labores de conservación duraron preto de 16 anos, entre 1998 e 2016, ano en que abriu as súas portas o Museo dei Navi Antiche nun dos edificios dos antigos estaleiros pisanos.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Barca a punto de ser completamente sepultada polo lodo na ría de Pontedeume no ano 2004.

Así que si, o patrimonio está ata nos lodos de Noia! O cal non lle quita a razón ao alcalde da vila cando fai a súa outra crítica do artigo de La Voz de Galicia, a da tardanza nas autorizacións de patrimonio, sen dúbida causadas por unha infradotación de persoal xa histórica do departamento autonómico responsable da protección do patrimonio cultural. Pero que en parte aínda se incrementan porque, cando os xestores poñen en marcha un proxecto de obra en calquera punto do país, fano sen ter en conta o patrimonio que poida estar afectado. E iso cando xa transcorreron máis de 30 anos de aplicación da Lei de patrimonio histórico español, que supuxo a implantación dun cambio de paradigma que, desafortunadamente, aínda non callou no conxunto da sociedade.

O país das (case) 1.000 praias

Algunha vez vos preguntastes cantas praias haberá en Galicia? Nós tamén! Por se non o sabedes, a nosa comunidade autónoma conta cunha importante lonxitude de costa. Empregando os datos do Instituto Nacional de Estadística, nada menos que 1.498 km (1.195 se excluísemos as illas e illotes). Observando un plano é doado decatarse que esta importante cantidade débese fundamentalmente ao recortada que é a costa occidental, especialmente desde Estaca de Bares. Así, a provincia de Lugo ten só 144 km, 956 a da Coruña e 398 a de Pontevedra (sen illas serían 120, 786 e 289 respectivamente). Este pequeno recuncho do noroeste ten algo máis dun quinto de toda a costa da Península Ibérica (que, sen illas, non chega aos 5.000 km).

Ante unha lonxitude deste calibre, resulta difícil saber cantas praias se estenden polo noso territorio, á falta dun inventario oficial. Ben, mellor dicir resultaba. Porque hoxe (12 de abril) o Diario oficial de Galicia publica un decreto que aproba a catalogación dos tramos urbanos e naturais das praias de Galicia e nel figura, como anexo, un catálogo dos tramos de praias. Pois ben, estivemos xogando un pouquichiño con estes datos (grazas informática!) e aquí vos deixamos unhas notas do que descubrimos.

P1150441_2

A praia do Areoso na zona do istmo, nun día de marzo de calquera ano.

O anexo recolle 987 tramos de praia, dos que a maioría ten un tramo único, pero hai unhas poucas (32) que aparecen repetidas, xa que se dividiron en dous ou ata tres tramos, diferenciando as partes da praia urbana das naturais. Daquela, en realidade o decreto recoñece a existencia de 952 praias en toda Galicia. Unha boa cifra, non si? En canto á distribución destes areais, 91 están na provincia de Lugo, 444 na da Coruña e 417 en Pontevedra. Chama atención o grande número que existe nesta última, case as mesmas que na súa veciña do norte cando ten menos da metade de liña de costa, o que vén provocado polo recortado do seu litoral.

Se facemos unha busca por concellos, temos o dato curioso de que o que ten máis areais é o da Illa de Arousa (63), seguido por Vigo (55), O Grove (51) e, xa a máis distancia, Cangas (38), Bueu (34) e Ribeira (33, unha delas compartida co concello da Pobra do Caramiñal). Así e todo, estas cifras son enganosas xa que só indican o número non o tamaño dos areais. Pensade por exemplo que en Vigo temos dúas praias que superan o quilómetro de lonxitude (Samil e Rodas, esta última nas Cíes) ou que en Ribeira entre só dúas chegan case aos 5 km (Corrubedo e As Furnas). Por non falar doutros concellos que non figuran entre os primeiros postos pero que contan con longos areais: aí está Nigrán, que só conta con 10, pero dous son Praia América e Panxón, que entre as dúas suman 2 km de lonxitude; e, por suposto, Carnota, que só ten 22, pero dous deles, os que conforman a súa famosa praia, superan os 5 km de lonxitude.

P1150782_2

Praia nordeste do Pedregoso

Pero, claro, se esculcamos un pouco máis entre os datos descubrimos que son todas as que están (ou iso supoñemos), pero non están todas as que son: se ben aparecen as praias da maioría das illas do Parque Nacional das Illas Atlánticas (mesmo as da pequena Vionta), ou a praia que existe en Tambo, na ría de Pontevedra, decatámonos que, como mínimo, faltan os areais dos nosos queridos Guidoiros. Se comprobades o listado, baixades os pdf coas fichas das praias, ou mesmo consultades o visor de mapas da Xunta (epígrafe: «Selección de capas: Ordenación do territorio e paisaxe – Caracterización dos tramos das praias») veredes que non veñen marcadas como tales nin os dous areais do Pedregoso nin os do Areoso. Tampouco aparece ningunha praia na illa de Cortegada, un pouco máis ao interior da ría de Arousa. Así que, non desesperedes, aínda é posible que cheguemos ás 1.000!

Arqueoloxía no medio da ría (e da fariña)

Por Bea Comendador Rey

Hai uns días no Consello da Cultura Galega, os meus colegas presentaron os resultados da intervención arqueolóxica realizada este verán no illote de Ghidoiro Areoso, no medio da ría de Arousa. Non é “una isla en el Caribe”, como diría Siniestro Total, mais si é un dos xacementos mais senlleiros da “miña terra galega”.  Nunca me cansarei de louvar o traballo tan ben realizado por Patricia Mañana, Santiago Vázquez, Mª José Bóveda e todo o equipo da intervención, a quen tamén de agradecer a posibilidade de participar e de regresar así ao Ghidoiro, mais de 25 anos despois de que fixéramos as primeiras intervencións dirixidas por J.Manuel Rey, nos anos 89-90 e 91. Estaba a pensar en escribir algo sobre aquela intervención, cando apareceu polo televisor a serie Fariña.

1519200255263

Engancheime dende o primeiro día a esta serie que fai da diglosia das Rías Baixas o canal de transmisión para expresar o que foi o mundo ligado ao contrabando e o narcotráfico, pero que tamén dalgún xeito, formou parte das nosas vidas. Pouco a pouco, aquela realidade que vivíramos se foi desvelando e recreando, tan intensa como as lembranzas da época de Sito Miñanco nos partidos de fútbol, das tendas de corsés e lencería fina para o branqueo de diñeiro en Villa, dos tiroteos no pub Museo (o único museo de Vilagarcía), do mundo das planeadoras e de Fitipaldi, do rock de batea cantado por Korosi-Dansas, dos políticos corruptos e os clans impunes pola ría. E nós estábamos alí, no 89, no 90, no 91, con aquela lanchiña de un cabalo capitaneada polo Señor Ángel e o seu compás, turrando co material de escavación, bolsas de terra, cámaras, teodolito e toda a leria.

En setembro, aquela remesa do continente cruzaba a recente estreada ponte da Illa de Arousa para instalarse no Hotel Tamanaco, con seu altar á Virxe do Carme e o seu mostrario de ostras xigantescas apañadas no concheiro prehistórico dos Ghidoiros. Saíamos pola mañá cedo do Regueiro camiño do Saratoga, e do peirao rumbo aos illotes naquela barquiña polo medio das bateas (que eu xuro que as veces ía para atrás). As veces, no medio da néboa, por alí andaban as lanchas acurrunchadas naquel “desorden en la ría”.

E nós urbanitas, cargados de discurso newarqueologi, chegamos alleos a todo aquelo, entre a sesión vermú de Yuma e as noites do Benalúa, moito antes de que chegaran os “modernetes gafapasta” do Atlántic Fest. Cal turistas accidentais, posando xunto as evidencias arqueolóxicas daquela acción antrópica, como á miña colega Puri Soto naquela foto xunto aos restos dun zulo…

BeaComendador_Areoso89a91_01

Puri Soto xunto aos restos dun zulo

Alí estábamos facendo arqueoloxía (ou iso tentabamos), furando nun illote no medio da ría onde outros facían desembarcos ou mariscadas, con aquelas cousas raras de andar a quitar a area e remexer na terra buscando nonseiquecousa. E por mais que os fragmentos de cerámica tipo Peña semellaran unha pedra de hachís, non saía de alí mais que material arqueolóxico. Pero pregúntome que pensarían que sacabamos daquel lugar?…

O pase de diapositivas require JavaScript.

Pola tarde, viñan a por nós. Ben cargados, íamos de volta con aquela singular ”merca” de bolsas de terra, cunchas, osos, pedras e cerámica. As veces parábamos nas bateas, cos lastres pesados onde o mexillón e o Whinston, ou o señor Angel traía unhas sardiñas para asar naquel illote que non tiña nin auga. Pero outra veces entraba a corrente da ría e a virasón, e cada onda que entraba pola proa facíame lembrar aquela frase do meu pai “leva sempre abrigo no medio da ría”.

O pase de diapositivas require JavaScript.

Pero nada como sentir a velocidade cando viñan a por nós nas planeadoras…

Anos despois fun escavar ao camposanto de Cálogo en Vilanova. No único furado que quedaba libre no medio das tumbas, saían os restos da antiga igrexa. Pero a chuvia ameazaba o derrubium tremens daquelas sinistras estruturas circundantes e as señoras de Vilanova que se achegaban dicíannos… “ten coidado meniña, pon uns ghuantes, que ise morreu de SIDA”… Triste a historia daquela xente nova, algúns compañeiros e compañeiras da escola, que vimos esfumarse co alcume dos “endroghaos”.

BeaComendador_Areoso89a91_10

Xulio Carballo na escavación de Cálogo

Vexo a tele e sorprende pensar que alí estivemos nós, cantando e bailando no medio da ría, entre os señores do fume e da fariña, e tamén do cabalo e dos jhonwayne que non aparecen en Antena3.  Entre a realidade e a ficción, estivemos non sei como, no medio desta historia traída nas redes deste mar de Arousa, e recoñecible nese estrato arqueolóxico xa ben definido… o nivel da fariña.

20280720_10210573153981961_6510376707027753235_o

Bea no Areoso no 1991

Grazas Bea Comendador por escollernos para contarnos estas lembranzas e reflexións tan interesantes